شب يلدا يا «شب چله» شب اول زمستان و درازترين شب ساله و فرداي آن با دميدن خورشيد، روزها بزرگ‌تر شده. اين بود که ايرانيان باستان، آخر پاييز و اول زمستان را شب زايش مهر يا زايش خورشيد مي خواندند و براي آن جشن بزرگي بر پا مي کردند.

اين جشن در ماه پارسي «دي» قرار دارد که نام آفريننده در زمان قبل از زرتشتيان بوده است که بعدها او به نام آفريننده نور معروف شد، همان که در زبان انگليسي "day"خوانده مي‌شود.

يلدا و جشن‌هاي مرسوم در اين شب يک سنت باستاني است. يلدا يک جشن آريايي است و پيروان  آن را از هزاران سال پيش در ايران برگزار مي کرده‌اند. يلدا روز تولد ميترا يا مهر است.اين جشن به اندازه‌ي زماني که مردم فصول را تعيين کردند کهن است. نور، روز و روشنايي خورشيد، نشانه هايي از آفريدگار بود در حالي که شب ،تاريکي و سرما نشانه هايي از اهريمن. مشاهده‌ي تغييرات مداوم شب و روز مردم را به اين باور رسانده بود که شب و روز يا روشنايي و تاريکي در يک جنگ هميشگي به سر مي‌برند. روزهاي بلندتر روزهاي پيروزي روشنايي بود، درحالي که روزهاي کوتاه‌تر نشانه‌اي از غلبه تاريکي. براي در امان بودن از خطر اهريمن، در اين شب همه دور هم جمع مي شدند و با برافروختن آتش از خورشيد طلب برکت مي‌کردند.

 آيين شب يلدا يا شب چله، خوردن آجيل مخصوص ، هندوانه، انار و شيريني و ميوه‌هاي متفاوت است که همه جنبه‌ نمادي دارند و نشانه‌ برکت، تندرستي، فراواني و شادکامي هستند. در اين شب فال گرفتن از کتاب حافظ شیرین سخن مرسوم است.

عمرتون صد شب یلدا

                          دلتون قد یه دریا

                                            وی این شبای سرما

                                                                  یادتون همیشه با ما

رویتان به سرخی انار

                        شبتان به شیرینی هندوانه

                                                         خنده تان مانند پسته

                                                                            عمرتون به بلندی یلدا

امیدوارم ناراحتی های شما به کوتاهی امروز صبح و شادیهاتون به بلندی امشب باشد.

                                      شب یلدای گرمی داشته باشید

عید سعید قربان عید اعتماد ابراهیم به هدایت الله مبارک

|+| نوشته شده توسط سيد علي تراب جهرمی در جمعه سی ام آذر 1386 و ساعت 0:30  

سه شهید اهورایی احمد قندچی،مهدی شریعت رضوی و مصطفی بزرگ نیا

نوشتار دكتر علي شريعتي درباره‌ي «سه آذر اهورايي» :اگر اجباري كه به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش مي‌زدم، همان‌جايي كه بيست و دو سال پيش، آذر مان، در آتش بيداد سوخت، او را در پيش پاي نيكسون قرباني كردند! اين سه يار دبستاني كه هنوز مدرسه را ترك نگفته‌اند، هنوز از تحصيلشان فراغت نيافته‌اند، نخواستند  همچون ديگران كوپن ناني بگيرند و از پشت ميز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خويش فرو برند. از آن سال، چندين دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند، اما اين سه تن ماندند تا هر كه را مي‏آيد، بياموزند، هركه را مي‌رود، سفارش كنند. آنها هرگز نميروند، هميشه خواهند ماند، آنها شهيد ند. اين سه قطره خون كه بر چهره‌ي دانشگاه ما، همچنان تازه و گرم است. كاشكي مي‏توانستم اين سه آذر اهورائي را با تن خاكستر شده ام بپوشانم، تا در اين سموم كه مي‏وزد، نفسرند! اما نه، بايد زنده بمانم و اين سه آتش را در سينه نگاه دارم.

ياد شهداي پرواز  ۱۳۰c به خصوص عليرضا افشارخبرنگار شبکه خبر و حسن قريب  عکاس ایسنا گرامي باد !چقدر زود گذشت همیشه مشتاق گزارش های علیرضا افشار بودم و لحظه اعلام این خبر برای همه اهالی رسانه به خصوص علیرضا گریه کردم

وقتی زنگ کلاسهای دانشکده فنی زودتر از موعد به صدا در آمد  يادداشت مهر

تاریخچه ۱۶ آذر ۳۲رو در ادامه مطلب بخونید

|+| نوشته شده توسط سيد علي تراب جهرمی در پنجشنبه پانزدهم آذر 1386 و ساعت 22:18  

فصل پاییز با همه اینکه دل طبیعت گرفته ست باز زیبایی خاص خودش داره راستی همیشه فکر  میکردم فصل پاییز طبیعت تعطیل هست اما هرچه بیشتر به موضوع پی بردم فهمیدم پاییز هم برای آماده شدن طبیعت برای سرما هست و به نوعی همه توی این طبیعت دارن خودشون رو آماده می کنند تا سرما رو تحمل و با زمستان نوعی ساز برقرار کنند.

اما باز عاشق بودن رو از برگ درختان باید آموخت چون وقتی زرد میشن و می میرند و از درختان جدا میشن باز هم پای همون درخت می افتن و اینهم نوعی عشق بازی برگ درختان با رهبر طبیعت یعنی خدای خوبیها هست.

|+| نوشته شده توسط سيد علي تراب جهرمی در چهارشنبه هفتم آذر 1386 و ساعت 19:2  

  RSS